به نام او ...
و
با عرض سلام و تبريك به مناسبت روز مادر
هديه خواهم آورد از برايت مادر
بوسه اي ديگر بر روي ماهت مادر
آسمان مي بارد از دو چشمت مادر
باز هم خواهي گفت : جان فدايت مادر ...
( سروده فوق به سالها پيش بر مي گردد ، زماني كه 16 سال بيشتر نداشتم ... )
گيتا سلطاني
به نام او ...
روز در متن ِ پریشانی ِ خود غرق ِ محال
و شب از حاشیه زندگی آزرده خیال
این همه قسمت ِ ما باد که باران زده ایم
تو که خورشید ِ جهانی ، چه غم از قرعه فال ؟
شب قدر
شب ِ قدر است و شب ِ نزول ِ قرآن
شب ِ آسایش ِ تن از این و از آن
شب ِ بیداری ِ روح ِ عاشقان است
شب ِ معراج ِ دل ِ تو ای مسلمان
تا به کی خوردن و خوابیدن و غفلت ؟
تا به کی در پی ِ آوازه و شهرت ؟
امشب و باید گذشت از مرز ِ این تن
تا نهایت باید امشب ، دل سپردن ...
دیده ها پُر از نیاز و غرق ِ خواهش
تا سحر دلا می شن غرق ِ نیایش
می رسن فرشته ها از آسمون ، باز
هر نَفَس با جاودانه می شه همراز
فصلی تازه از عبادتهای ِ شیرین
پیش ِ روی ِ من و تو ای یار ِ دیرین
با مسافرای ِ شهر ِ بی نشونی
سفره مون مائده های ِ آسمونی ...
گیتا سلطانی
به نام او ...
بیا به بغض ِ دلم فرصت ِ دوباره بده
به آسمان ِ شبم یک بغل ستاره بده
ببین چه ساکت و خاموش بغض می شکند
بیا جواب ِ دلم را به یک اشاره بده
شراب ِ عشق
تا باغبان ِ روحت از احساس کم دارد ،
کو قطره ای تا غنچه دل را نیازارد ؟
مستانه باید رفت تا اوج ِ شکوفایی
وقتی شراب ِ عشق ِ تو بر غنچه می بارد
پُر کرده ایام ِ مرا خوابی زمستانی
با تو بهار ِ مهربانی کم نمی آرد
من بذرهایم مُرده در دامان ِ ناکامی
دستی به یاری در دلم امید می کارد
یک قطره جاری باش تا قلب ِ صدف - تا من -
تا دستهایم با تو مروارید بشمارد ...
پروا
منم پَروای ِ یک خواهش
توئی آماج ِ احساسم
پُر از شوق ِ عبور از شب
کمک کن راه و بشناسم
هنوز از ترس ِ این پرتاب
دلم پُر می شه از تردید
نمی دونم هدف دوره
یا چشمو می زنه خورشید
تو دستم واژه می لرزه
شاید این آخری باشه
نمی دونم چی بردارم
که تو قلبت دری وا شه
سلام و عشق و یک لبخند
سه تا پرتاب و یک پیوند
دلم از مهر ِ تو لبریز
پاهام از عشق ِ تو دربند
درای ِ قلبتو وا کن
از این تنهائی دورم کن
من از شبها گریزونم
بیا دریای ِ نورم کن
گیتا سلطانی
باید ستاره ها را در چاه ِ شب بریزیم
مهتاب ِ برکه امشب ، آلودۀ جنون است
شب غرق در سیاهی ، بی ماه و بی ستاره
در برکه می درخشد ، ماهی که غرق ِ خون است
.
.
.
اتفاق تلخ
اینجا من از یک اتفاق ِ تلخ می میرم
بی تو سراغ ِ بوسه را از مرگ می گیرم
( اینجا کسی در حسرت ِ پیدا شدن گم شد
در خلوت ِ آئینه ات ، گم گشت تصویرم ... )
من می نویسم ما و تو خط می زنی من را
با سرنوشتم بی تو من انگار درگیرم
اینجا همیشه اتفاقی تازه می افتد
من هم اسیر ِ دست ِ بازیهای ِ تقدیرم
بی تو نماز ِ عشق را نیت نمی کردم
گوئی فراموشت شده فریاد ِ تکبیرم
بی من کدامین ماه را در خواب می بینی ؟!
من بی تو حتی از خود ِ خورشید هم سیرم
دیریست از چشمان ِ تو افتاده ام ای یار
اما دو جادوی ِ نگاهت کرده تسخیرم
سخت است از زنجیر ِ عشق ِ تو رها گشتن
از من پذیرا باش اینک عذر ِ تقصیرم
تشنه دیدار
بذار از نگاه ِ چشمای ِ سیات
دوباره به روشنائی برسم
شاید از غربت ِ قلب ِ عاشقم
بتونم به آشنایی برسم
همه از برق ِ نگاهم می خونن
که دلم تشنه دیدار ِ توئِه
توی ِ لحظه های ِ پاک ِ انتظار
تا ابد دلم خریدار ِ توئه
آخه تو مقدسی مثل ِ سحر
که شروع ِ واژۀ نیایشه
دل ِ من تنگه برای ِ دیدنت
قصه ، قصه نیاز و خواهشه
بگو از من نبُریدی ، تا دلم
توی ِ سینه دیگه از غم نمیره
یه روز از جادۀ آفتابی بیا
تا شبا سایه ات و از من نگیره
گیتا سلطانی
با عرض سلام و تبریک سال نو
شب از تمام ِ نگاهم سیاه می ماند
و روز ، در پس ِ اعجاز ِ ماه می ماند
به گرد ِ پای ِ دلم هم نمی رسی خورشید
جهان در آرزوی ِ یک پگاه می ماند
آخرین نفس
دل ِ من گم شده تو دستای ِ تو
نَفَسی مونده اگه ، غنیمته
پُر ِ ناباوریه چشمای ِ من
مرگ ِ عشق ِ من و تو مصیبته
سایۀ بودن ِ ما رو جاده ها
خیلی کمرنگه داره پر می کشه
طعم ِ مرگه تو غروب ِ بی کسی
دلم این لحظه ها رو سر می کشه
تو که به حس ِ من و دل می زنی چوب ِ حراجو
چرا خاطرت نمونده لحظه های ِ احتیاجو
بعد ِ عمری دل سپردن تو منو می بری از یاد
تو خزون ِ خاطراتم دل ِ ساده رفته بر باد
سایه ها فرصت ِ تکرار ِ منه
تو نگاه ِ عاشقت از دل ِ نور
روی ِ خاطرات ِ تلخ ِ بی گذر
اگه با هم بزنیم پل ِ عبور
پشت ِ این حادثه ها منتظرن
وسعت ِ جاده ها و نبض ِ نگاه
تا حدیث ِ مهربونی بذاره
دستای ِ خورشید و تو دستای ِ ماه
گیتا سلطانی
غصه قد کشید و غم ماتم شد
فصل کوچ حضرت آدم شد
طعم شیرین ندانم کاری
آتشی زد به وجود و سم شد
کوثر از دست برفت و آدم
تشنه قطره ای از زمزم شد
زیر رگبار گناه آدم
کفر شیطان به نظر نم نم شد
کاش این وسوسه پایانی داشت
کی از این حادثه سیبی کم شد؟
از همین وسوسه ما اینجائیم
کمر نوع بشر هم خم شد
رانده از عرش و رفیق ابلیس
بوالعجب وارث جام جم شد
مانده ام زین همه نافرمانی
نام مخلوق چرا آدم شد
گیتا سلطانی
ترانه باران ...
و
تماشای رقص قطره ها
مثل همیشه بدون چتر
زیر سقف آسمان
سر به سوی ابرها بلند می کنم
صورتم خیس خیس می شود ...
خاطرات گذشته در دل قطره های باران جان می گیرد ...
زمان تکرار می شود ... تکرار می شود ... تکرار می شود ...
نمی دانم چقدر گذشته است
هوا آفتابی شده
خورشید چشمهایم را می سوزاند
هنوز رویم به آسمان است
و
صورتم خیس خیس ...
بگو از باور یک عشق تو این شبهای دلتنگی
حریر قلب و رسوا کن بیا از شهر یکرنگی
شب مهتابی من باش تو این غوغای تاریکی
شلوغم کن که دل مرده تو این آرامش سنگی
رفاقتهای بی پایان فقط حرفه فقط رویا
شکسته بغض احساس تموم مردم دنیا
ولی چشمی نمی باره از این قلبای یخ بسته
کمک کن تا نم بارون بباره رو تن خسته
دلا مغرور بی عشقی .. گل احساس پژمرده
حدیث بی وفایی هاست .. همه از عشق سرخورده
پرنده لونه می سازه روی ویرونه تردید
نگاه شب به چشم توست بتاب ای خالق خورشید
کجایی ای همه آبی شب و همرنگ دریا کن
تو این خاموشی مطلق دل شبگرد و پیدا کن
بیا باور کنم با تو یکی همرنگ شبها نیست
یکی از عشق می خونه اگه حرفی رو لبها نیست ...
گیتا سلطانی
تو بیداری شب تو خوابی دوباره
حقیقت که آبه... سرابی دوباره
تو رویا که این دل نشد از تو سیراب
لب تشنه تر کن به آبی دوباره
دروغی که گفتی به این دل نشسته
شده دلخوش انگار به عهدی که بسته
تو یکدل نبودی که عاشق بمونی
زده سنگ قلبت دلم رو شکسته
تو گفتی که ماهی تو تاریکی شب
خنک مثل بارون واسه داغی تب
تو رازی نبودی که در دل بمونی
مث حرف بیهوده ای گفته بر لب
تو بیداری شب تو خوابی دوباره
حقیقت که آبه ... سرابی دوباره
تو رویا که این دل نشد از تو سیراب
لب تشنه تر کن به آبی دوباره
دوباره منو عاشقونه صدا کن
بیا با حقیقت دل و آشنا کن
دوباره به روزای آفتابی برگرد
دلم رو از این تیرگی ها رها کن
بیا این شبارو سحر کن که سخته
بدون تو تنها تو غربت بمونم
بدون تو لطفی نداره ترانه
چرا بی تو تنها به یادت بخونم
تو بیداری شب تو خوابی دوباره
حقیقت که آبه ... سرابی دوباره
تو رویا که این دل نشد از تو سیراب
لب تشنه تر کن به آبی دوباره
گیتا سلطانی
من و تو رو خط صفریم هنوزم تو فصل پرواز
تا به کی باید بمونیم بی صدا تو اوج آواز
من و تو رو خط صفریم حتی تو اوج پریدن
خسته از تکرار حس رفتن اما نرسیدن
می تو نستیم سایه باشیم سر پناه بی کسی ها
گل خورشید و بیاریم واسه جشن اطلسی ها
می تونستیم از یه رویا تا حقیقت پر بگیریم
واسه شب بیداریامون دلامونو سر بگیریم
تو شبای سرد و مرده عشقم از جنس هوس شد
بی حضور سبز دلها خونه از جنس قفس شد
باور بی هم زبونی تو دلامون قد کشیده
حالا خاکستر این عشق بین ما یه سد کشیده
واسه اینه که صدامون گم شده تو بی صدایی
فصل خوشه چیدن عشق ای رفیق دل کجایی ؟!!
گیتا سلطانی
به روزگاری که غم گرفته
شدی شریک تنهایی من
دلم کویری و خشک و سوزان
شدی &
