غصه قد کشید و غم ماتم شد
فصل کوچ حضرت آدم شد
طعم شیرین ندانم کاری
آتشی زد به وجود و سم شد
کوثر از دست برفت و آدم
تشنه قطره ای از زمزم شد
زیر رگبار گناه آدم
کفر شیطان به نظر نم نم شد
کاش این وسوسه پایانی داشت
کی از این حادثه سیبی کم شد؟
از همین وسوسه ما اینجائیم
کمر نوع بشر هم خم شد
رانده از عرش و رفیق ابلیس
بوالعجب وارث جام جم شد
مانده ام زین همه نافرمانی
نام مخلوق چرا آدم شد
گیتا سلطانی
ترانه باران ...
و
تماشای رقص قطره ها
مثل همیشه بدون چتر
زیر سقف آسمان
سر به سوی ابرها بلند می کنم
صورتم خیس خیس می شود ...
خاطرات گذشته در دل قطره های باران جان می گیرد ...
زمان تکرار می شود ... تکرار می شود ... تکرار می شود ...
نمی دانم چقدر گذشته است
هوا آفتابی شده
خورشید چشمهایم را می سوزاند
هنوز رویم به آسمان است
و
صورتم خیس خیس ...
بگو از باور یک عشق تو این شبهای دلتنگی
حریر قلب و رسوا کن بیا از شهر یکرنگی
شب مهتابی من باش تو این غوغای تاریکی
شلوغم کن که دل مرده تو این آرامش سنگی
رفاقتهای بی پایان فقط حرفه فقط رویا
شکسته بغض احساس تموم مردم دنیا
ولی چشمی نمی باره از این قلبای یخ بسته
کمک کن تا نم بارون بباره رو تن خسته
دلا مغرور بی عشقی .. گل احساس پژمرده
حدیث بی وفایی هاست .. همه از عشق سرخورده
پرنده لونه می سازه روی ویرونه تردید
نگاه شب به چشم توست بتاب ای خالق خورشید
کجایی ای همه آبی شب و همرنگ دریا کن
تو این خاموشی مطلق دل شبگرد و پیدا کن
بیا باور کنم با تو یکی همرنگ شبها نیست
یکی از عشق می خونه اگه حرفی رو لبها نیست ...
گیتا سلطانی
تو بیداری شب تو خوابی دوباره
حقیقت که آبه... سرابی دوباره
تو رویا که این دل نشد از تو سیراب
لب تشنه تر کن به آبی دوباره
دروغی که گفتی به این دل نشسته
شده دلخوش انگار به عهدی که بسته
تو یکدل نبودی که عاشق بمونی
زده سنگ قلبت دلم رو شکسته
تو گفتی که ماهی تو تاریکی شب
خنک مثل بارون واسه داغی تب
تو رازی نبودی که در دل بمونی
مث حرف بیهوده ای گفته بر لب
تو بیداری شب تو خوابی دوباره
حقیقت که آبه ... سرابی دوباره
تو رویا که این دل نشد از تو سیراب
لب تشنه تر کن به آبی دوباره
دوباره منو عاشقونه صدا کن
بیا با حقیقت دل و آشنا کن
دوباره به روزای آفتابی برگرد
دلم رو از این تیرگی ها رها کن
بیا این شبارو سحر کن که سخته
بدون تو تنها تو غربت بمونم
بدون تو لطفی نداره ترانه
چرا بی تو تنها به یادت بخونم
تو بیداری شب تو خوابی دوباره
حقیقت که آبه ... سرابی دوباره
تو رویا که این دل نشد از تو سیراب
لب تشنه تر کن به آبی دوباره
گیتا سلطانی
من و تو رو خط صفریم هنوزم تو فصل پرواز
تا به کی باید بمونیم بی صدا تو اوج آواز
من و تو رو خط صفریم حتی تو اوج پریدن
خسته از تکرار حس رفتن اما نرسیدن
می تو نستیم سایه باشیم سر پناه بی کسی ها
گل خورشید و بیاریم واسه جشن اطلسی ها
می تونستیم از یه رویا تا حقیقت پر بگیریم
واسه شب بیداریامون دلامونو سر بگیریم
تو شبای سرد و مرده عشقم از جنس هوس شد
بی حضور سبز دلها خونه از جنس قفس شد
باور بی هم زبونی تو دلامون قد کشیده
حالا خاکستر این عشق بین ما یه سد کشیده
واسه اینه که صدامون گم شده تو بی صدایی
فصل خوشه چیدن عشق ای رفیق دل کجایی ؟!!
گیتا سلطانی
به روزگاری که غم گرفته
شدی شریک تنهایی من
دلم کویری و خشک و سوزان
شدی رفیق دریایی من
بارید و بارید عشق تو بر دل
شکوفه باران صحرای دل شد
شدی جوانه به تک درختی
که سایه بان فردای دل شد
حالا من و تو تو شهر رویا
دنیای ما یک دنیای زیبا
تو تک سوار باغ ترانه
شب همنواز تنهایی ما
من مست و مدهوش از آشنایی
از پهنه هستی می گذشتم
هر جرعه ای را سر می کشیدم
از باور مستی می گذشتم
دل بی خبر از رسم زمانه
شادان و سرخوش از شب گذر کرد
غافل از اینکه آن یار دیرین
وقت سپیده قصد سفر کرد
حالا من و دل تنهای تنها
این بوده رسم شیدایی ما
بی همنوازی پایان گرفته
ترانه های رویائی ما
همیشه تا نگاه صبح یه راه عاشقونه نیست
واسه دلای بیقرار سحر تو این زمونه نیست
وقتی که بغض لحظه ها سکوت شب رو می شکنه
وقتی که سایه های غم همیشه رو دل منه
نمی شه عاشقونه باز شبونه ها رو سر کنی
نگاه خسته شب و بدرقه تا سحر کنی
دل از تبار ماتمه تو این غبار سرنوشت
اسیر دام زندگی راهی نداره به بهشت
می خواد از این شب زدگی پلی به آخر بزنه
یه رنگ سبز زندگی به صبح باور بزنه
مسافر زمونه ام بدرقه کن دل منو
شاید یه دست آشنا حل کنه مشکل منو
گیتا سلطانی
من که محتاج کلامم تو چرا سکوت سردی
نگو از یه راه رفته تو دیگه بر نمی گردی
شوق چشمای تو می گفت یه بغل ترانه داری
واسه آشیون قلبم واژه های نو میاری
وقتی حرفامو شنیدی تو فقط به یک اشاره
گفتی منتظر می مونی واسه دیدار دوباره
حالا چشم من به راه یه کلام عاشقونه اس
یه نگاه ساده بس نیس ولی بهترین بهونه اس
نمی دونستم چه رازی تو نگاه تو نشسته
چی شده که بغض سردی راه خنده هاتو بسته
قفل تقدیر سکوته رو لبای بسته تو
ولی می خونم یه راز و تو نگاه خسته تو
تو با آهنگ نگاهت غزل عشق و سرودی
وقتی از ما می نوشتی یه صدای تازه بودی
حالا چشمای تو حتی واسه من ترانه می گن
واسه مرگ بی صدائی شعر عاشقانه می گن
گیتا سلطانی
بگو ا زکدوم ستاره تو دل شب اومدی
بین این همه نوشته دلمو ورق زدی
بگو تو کدوم ترانه می شه اسم تورو خوند
تو بهشت پاک چشمات گل خورشیدو نشوند
سایه ها رو می شمردم به امید روز رفتن
لحظه های زندگی بود سایه می شد رو سر من
روز و شب فرقی نمی کرد هردو ساکت هر دو تاریک
جاده عمر من انگار کوره راهی تنگ و باریک
تو که اومدی به قلبم زندگی رنگتو دزدید
تو هجوم بی کسی ها دل نشونی از تو پرسید
دلم از تو جون گرفت و اسم تو رنگ شبم شد
آسمونم رنگ چشمات حرفت آهنگ لبم شد
تو به دنیای نگاهم یه امید تازه دادی
واسه من صبح سپیدی نگو شمع رو به بادی
بگو از کدوم ستاره تو دل شب اومدی
بین این همه نوشته دلمو ورق زدی
بگو تو کدوم ترانه می شه اسم تورو خوند
تو بهشت پاک چشمات گل خورشیدو نشوند
یه آسمون ابری یه قاب خیس و پاره
من و تو و یه تقدیر دوباره و دوباره
یه قایق شکسته رو ماسه های ساحل
من و تو و یه تصویر گذشته دو تا دل
یادم میاد این عکس و روزی که هدیه دادی
گفتی بمونه پیشم تا روز وصل و شادی
رفتی چه ساده بردی قول و قرارو از یاد
بلور آرزومو شکستی دادی بر باد
وقت قرار ما بود تو روزای بهاری
فصل شکفتن دل در اوج بیقراری
اما به هم رسیدیم یه روز سرد و برفی
دلا بریده از هم رو لب نمونده حرفی
تنها نصیبم از تو شب و سکوت و سرما
حتی نمونده عکست تو قاب سرد رویا
بعد از تو یار من شد این قاب عکس خالی
بارون و انتظار و یه تصویر خیالی ...
یه ستاره مثل خورشید تو نگاه شب نشسته
دل ما اسیر رویاست به حقیقت دل نبسته
زندگی به چشم عاشق خواب فرداهای زیباست
وقت دل بریدن از هم لحظه بیداری ماست
یه طرف آوار تقدیر دلامون از عاشقی سیر
یه طرف بغض رسیده ناله پر درد شبگیر
یه طرف گلایه دیدن به شکست دل رسیدن
یه طرف پائیز احساس شده فصل خوشه چیدن
بین بودن و نبودن فاصله قدر من و تو
اگه زندگی شکسته حاصل گناه هر دو
نگو بغض این گلایه تو دل من لونه کرده
هر دو حاصل یه زخمیم عشق ما تکرار درده
راه ما تا بی نهایت یه همیشه ناتمومه
آخه رسم این زمونه اس عشق دنیا بی دوومه
یه ستاره مثل خورشید تو نگاه شب نشسته
دل ما اسیر رویاست به حقیقت دل نبسته
زندگی به چشم عاشق خواب فرداهای زیباست
وقت دل بریدن از هم لحظه بیداری ماست
ای هم ترانه با صبح فردا
دست دلم را در دست خود گیر
با من گذر کن از این سیاهی
شب در کمین و دل از سفر سیر
وقتی که می خواندی از رهایی
من عاشق آواز تو بودم
زیباترین تعبیر سحر را
در عمق چشمان تو سرودم
تو اقتدار پرواز عشقی
از این قفس بی صبرانه پرگیر
با من بساز از نو آشیانه
با من بیا این افسانه سرگیر
شاید به قدر یک دل سپردن
جایی درون این سینه باشه
جایی برای تکرار یک عشق
بین دو یار دیرینه باشه
سایه به سایه اومدی نازنین پشت حصار دل نشستی کمین
با تو به آسمون دل سر زدم زدی به یک اشاره دل رو زمین
فرشته بودم که تو پیدا شدی عشق تو اومد که من آدم بشم
شیشه عمرو سرکشیدم انگار که زیر بار عشق تو خم بشم
تبعیدی زمین و آسمونم نه راهی پشت سر نه پیش رومه
بیا من و از این سفر جدا کن که با تو بودن هنوز آرزومه
می گن باید برای هم بمونیم حتی باید برای هم بمیریم
آدم و حوا که می گن همینه به عشق دنیایی خود اسیریم
من می توانم تا سحر دل را چراغانی کنم
سجاده را غرق تو و دنیای نورانی کنم
من می توانم عشق را ارزانی عالم کنم
تا ذکر تو آرم به لب تا دیده بارانی کنم
من می توانم حل شوم در باور روح الامین
یا آیه آیه پر شوم از ذکر یاهو یامبین
من می توانم یک نفس پیمانه ها را سرکشم
عاشق شوم مستی کنم وقتی که می آید یقین
با تو دم از بودن زدم تا جسم و روحم تازه شد
با تو لباس عافیت بر قامتم اندازه شد
من با تو چون سر می کنم روحم معطر می شود
بی تو گلستان دلم صحرای محشر می شود
از دیروز تا امروز
و
از سکوت تا کلام
آمده ام که بمانم
...
از امروز تا فردا
آسمانی آبی می خواهم تا اندیشه هایم را نفس بکشم
با تو ... در کنار تو ... و برای تو
هم پرواز ... به آسمان آبی ترانه خوش آمدی .
با تو من غنچه شکفته شدم
از دل آرزو برآمدم و
بر لب ای کاش های گفته شدم
